Regeert Angst?

Vanochtend zag ik op instagram een post van @puurfieke. Ik ken Fieke een beetje omdat ik mijn studioruimte via haar bedrijf huur. Fieke leeft bewust en stelt zichzelf & haar omgeving goede vragen. Vanochtend ging dat over “Wat zou je doen als je niet bang zou zijn? 

Als je niet bang zou zijn om te falen, als je niet bang zou zijn om je omgeving teleur te stellen. Stel dat je niet kunt falen, welk verlangen zou je dan NU willen vervullen?
PuurFieke
Vervuld leven

Ik heb daar vanochtend even over liggen mijmeren. Op welk vlak regeert ANGST bij mij? Wat is angst, was de eerste vraag aan mijzelf? 

Het woordenboek vertelt mij:

angst (demmeervoud: angsten)1gevoel van beklemming, vrees, onveiligheid of onzekerheidiets met angst en beventegemoetzien er erg tegen opzien, het vrezenhij stond duizend angsten uitin angst zitten

Onveiligheid is het woord uit dit rijtje dat het meeste met mij en angst resoneert. Mij niet veilig voelen. 

Het volgende woord dat ik wilde opzoeken is BANG. Wat is volgens het woordenboek bang zijn? Ik vind het altijd fijn om een vertrekpunt te hebben. In veel discussies blijkt dat iedereen een ander uitgangspunt bij een woord heeft en dat daarom de discussie een bepaalde kant op gaat*. Hmm bij het woord BANG daar schiet ik in dit geval niet zoveel mee op. 

bang (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

1angstwekkend, benauwendeen bange droom2in angst verkerendbang zijn voor (of: van) iem.3bangelijk

Dan nog heel even falen
 

fa·len (faalde, heeft gefaald)1tekortschieten2mislukken3fouten begaanzijn doel niet bereiken

Voor mij is falen; dat ik een bepaalde verwachting niet heb kunnen waarmaken. Maar het is niet hetzelfde als mislukken. Als ik een cake bak en die mislukt dan heb ik niet gefaald. Tenminste zo voel ik dat niet. Ik kan het jammer en vervelend vinden, maar het geeft niet dat nare gevoel in mijn lijf. Er kunnen allerlei omstandigheden zijn waardoor die cake mislukt is. Omstandigheden die buiten mijzelf liggen (de temperatuur van de oven, de kwaliteit van het bakpoeder). Of wellicht heb ik niet goed gemixt, of de oven te heet gezet. Maar als ik het gevoel hebt dat ik gefaald heb, dan komt het gevoel uit mij,  door mij. Ik kan dat in mijn lichaam voelen. Als ik niet aan iemands verwachtingen heb voldaan dan kan ik het gevoel hebben dat ik heb gefaald. En dat gevoel kan er voor zorgen dat ik niet aan iets begin. Het kan verlammend werken.

*Dit is trouwens precies de reden waarom ik mijn kinderen vertel dat taal zo belangrijk is. Want door nu naar deze woorden te kijken besef ik dat ik met het woord FALEN best hard naar mijzelf ben. Alsof ik alles helemaal kan beheersen? Ik sta toe dat bakpoeder misschien wel eens van mindere kwaliteit kan zijn (omdat bijv. het pakje al een tijdje op is). Maar als het over falen en mijzelf gaat dan ligt het allemaal in mijn handen. Als ik naar mijn definitie van falen kijk. Dan is het alles of niets. En dat klopt natuurlijk niet. Faalangst kan zorgen dat ik niet creëer. Wat als… die of die er wat van vindt? Of die wiens naam ik niet eens ken? Wiens bestaan ik niet eens ken? En eerder schreef ik al dat ik bij falen voel, dat ik een bepaalde verwachting niet heb kunnen waarmaken. Wat als ik er nu eens vanuit ga dat ik alleen mijn EIGEN verwachting moet waarmaken, hoef waar te maken? En dat die verwachting soms alleen maar hoeft te zijn, dat ik begin? Nou DAT verlangen wil ik dus vervullen. Dank je wel Fieke voor deze ochtendoverpeinzing.

 

Ik kon de bron van deze afbeelding niet vinden. De afbeelding is gelinkt via Pinterest. Maar deze quote komt van Theodore Roosevelt en wordt vaak genoemd door Brene Brown.

Een reactie plaatsen